Komisja Europejska zakłada systematyczny spadek emisji CO2 do 55% w roku 2030 roku oraz wyższy udział w bilansie energetycznym Odnawialnych Źródeł Energii. Jednym z stymulatorów spadku emisji CO2 ma być rozwijanie szerokiego stosowania wodoru, w różnych gałęziach przemysłu, również w hutnictwie żelaza i stali.

Europejskie hutnictwo odpowiedziało na oczekiwania Komisji Europejskiej i aktualnie realizowanych jest kilka projektów, w których celem końcowym ma być zastąpienie koksu, jako reduktora, wodorem. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wdrożenie takich technologii nie wyeliminuje całkowicie stosowania koksu w hutnictwie a równocześnie wymagać będzie drastycznie większego zużycia prądu do wytwarzania zielonego wodoru. Austriacy szacują, że roczna produkcja wodoru dla potrzeb jedynie hutnictwa, wymagać będzie takiej ilości prądu, jaką zużywa się aktualnie w ciągu całego roku, a więc globalnie jego zużycie wzrosnąć musiałoby dwukrotnie. Czesi natomiast szacują dla swoich hut ilość prądu na poziomie 1/3 aktualnego jego zużycia. Wszystko razem prowadzić będzie z pewnością do zwiększenia energochłonności i kosztów produkcji stali.

Pomimo pozytywnego kierunku zmian, jako stymulowania do prowadzenia działań w kierunku zmniejszenia wpływu na środowisko przemysłu hutniczego, należy również uwzględniać negatywny wpływu tych działań na gospodarkę. Może to skutkować tzw. zjawiskiem carbon leakage, czyli ucieczką poza Unię części strategicznych gałęzi gospodarki.

Instytut od lat wspiera działalność firm i instytucji w zakresie poprawy efektywności produkcji i zmniejszania negatywnego wpływu na środowisko. Obszar koksownictwa wchodzi w zakres kompetencji Zakładu Technologii Koksowniczych, do współpracy z którym zapraszamy

Autor – kierownik Zakładu Technologii Koksowniczych – dr inż. Bartosz Mertas
kontakt: bmertas@ichpw.pl  | tel.: 607 288 033