Dyrektywa Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zwana również dyrektywą RED II, ustanawia dla wszystkich krajów UE wspólny system promowania energii ze źródeł odnawialnych w różnych sektorach gospodarki. Artykuł 3 Dyrektywy zawiera wiążący cel unijny zapewniający, że udział energii ze źródeł odnawialnych w UE w końcowym zużyciu energii brutto, będzie wynosił w 2030 r. co najmniej 32%. Od 01.01.2021 udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w każdym państwie członkowskim nie może być niższy niż udział bazowy wskazany w części A załącznika 1 do niniejszej dyrektywy. Dla Polski krajowy cel na rok 2020 wynosił 15%. Artykuł 4 Dyrektywy ustanawia zasady dotyczące wsparcia finansowego na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, a Artykuł 6 określa zasady stabilności tego wsparcia. W artykule 7 Dyrektywy podano zasady obliczania udziału energii ze źródeł odnawialnych w sektorze ogrzewania i chłodzenia. Końcowe zużycie energii elektrycznej brutto ze źródeł odnawialnych oblicza się jako ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w państwie członkowskim ze źródeł odnawialnych, łącznie z energią elektryczną wyprodukowaną przez prosumentów energii odnawialnej i społeczności energetyczne działające w zakresie energii odnawialnej. Artykuły 8, 9, 10 i 11 podają zasady współpracy regionalnej między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, w zakresie wszystkich wspólnych projektów odnoszących się do produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Współpraca taka może obejmować prywatnych operatorów i musi odbywać się z poszanowaniem prawa międzynarodowego. Skutki takiej współpracy opisuje artykuł 12, 13, i 14. Dyrektywy. Artykuł 15, stanowi że państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie krajowe przepisy dotyczące procedur wydawania zezwoleń, certyfikatów i koncesji, które są stosowane w przypadku elektrowni produkujących energię elektryczną, ciepło lub chłód ze źródeł odnawialnych oraz związanych z nimi sieci przesyłowych i dystrybucyjnych, w przypadku procesu przekształcania biomasy w biopaliwa, biopłyny lub inne produkty energetyczne oraz w przypadku odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego, były proporcjonalne oraz przyczyniały się do wdrożenia zasady ?efektywność energetyczna przede wszystkim?. Artykuł 19, ustanawia zasady gwarancji pochodzenia dla energii ze źródeł odnawialnych, zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami. Zapewnia długoterminową pewność inwestorom i przyspiesza procedury wydawania zezwoleń na realizację projektów. Artykuł 21 dotyczący prosumentów wskazuje, że Dyrektywa umożliwia konsumentom uczestniczenie w transformacji energetyki, zapewniając prawo do produkowania własnej energii odnawialnej. Zwiększa stosowanie energii odnawialnej w sektorze ogrzewania i chłodzenia oraz w sektorze transportowym. Rozszerza także unijne kryteria zrównoważonego rozwoju dotyczące bioenergii, tak aby obejmowały wszystkie paliwa produkowane z biomasy.

 



Instytut Chemicznej Przeróbki Węgla współpracujący od wielu lat z wytwórcami energii elektrycznej w ramach Sieci Laboratoriów Nadzorowanych LABIOMEN, prezentował wielokrotnie podczas cyklicznych seminariów z udziałem specjalistów kwestie wprowadzania w życie zapisów Dyrektywy RED II.

 



Autor: Teresa Topolnicka
Laboratorium Chemii Analitycznej
kontakt: ttopolnicka@ichpw.pl