Historia produkcji peletów drzewnych sięga lat 70 ubiegłego wieku. Kryzys na rynku naftowym spowodował zainteresowanie alternatywnymi źródłami energii. Jednym z pionierów w dziedzinie produkcji peletów drzewnych był Dr. Jerry Whitfield, który w latach 80-tych XX wieku wynalazł wysokowydajny kocioł na pelety drzewne wraz ze stosownym paliwem w postaci sprasowanego paliwa z trocin, czym wywołał ogromne zainteresowanie tego rodzaju paliwem na rynku. W Europie rynek peletów rozwinął się tak naprawdę dopiero w latach 90-tych XX wieku, głównie w krajach skandynawskich, z uwagi na bogactwo surowca drzewnego. W Polsce produkcja peletów ruszyła dopiero na początku XXI wieku, początkowo tylko na rynek europejski.

Pelety drzewne to paliwo o wielu zaletach, takich jak wysoka efektywność i czystość spalania, czy niska zawartość popiołu. Wraz ze wzrostem popularności tego rodzaju paliwa, pojawiła się potrzeba stworzenia jednolitego systemu oceny jego jakości.

W chwili obecnej dwa najpopularniejsze w Europie systemy certyfikacji peletów drzewnych to DINplus oraz ENplus.

Jako pierwszy (w 2002 roku) powstał niemiecki system certyfikacji DINplus, który opracowała jednostka certyfikująca DIN CERTCO, należąca do Niemieckiego Instytutu Normalizacyjnego. System początkowo bazował na niemieckich i austriackich normach, aż do 2011 roku, kiedy to ukazała się norma europejska EN 14961-2 Biopaliwa stałe -Specyfikacje paliw i klasy – Część 2: Pelety drzewne do zastosowań nieprzemysłowych, opracowana przez Komitet Techniczny CEN/TS 335 Biopaliwa stałe. W normie tej określono szczegółowe wymagania jakościowe dla peletów drzewnych (Tabela 1). Obecnie, na mocy współpracy Komitetów Technicznych CEN/TC 335 oraz ISO/TC 238, powstała i obowiązuje norma ISO 17225-2, na której opierają się oba systemy certyfikacji.

Wraz z wprowadzeniem normy EN 14961-2:2011 niemiecki Deutsches Pelletinstitut opracował bazującą na tej normie pierwszą wersję standardu ENplus, jako odpowiedź na potrzebę stworzenia jednolitego systemu certyfikacji, który obejmowałby wszystkie kraje UE. Jego rozwojem obecnie kieruje Europejska Rada Pelletu (European Pellet Council – EPC), działająca w ramach sieci Bioenergy Europe. To właśnie ta międzynarodowa instytucja czuwa nad właściwym przebiegiem procesu certyfikacji.

Oba systemy są niemal bliźniaczo podobne, drobne różnice dotyczą m.in. fizycznych parametrów pelletu oraz schematu zakładowej kontroli produkcji. Ponadto w przypadku ENplus certyfikacja dotyczy 3 klas paliwa A1 – klasa najwyższa peletów przeznaczonych do kotłów i pieców ogrzewających gospodarstwa domowe, klasa A2 – klasa peletów przeznaczonych dla większych instalacji, oraz klasa B peletów do zastosowań przemysłowych.

 

Należy pamiętać, że proces certyfikacji obejmuje zarówno proces produkcji, jak i sam produkt.

DINplus oraz ENplus są systemami certyfikacji tzw. trzeciej strony, co oznacza gwarancję całkowitej bezstronności.

W przypadku obu systemów prowadzenie procesów certyfikacji wiąże się ze współpracą z kompetentnymi laboratoriami badawczymi, jednostkami inspekcyjnymi i ekspertami zewnętrznymi, objętymi odpowiednimi systemami akredytacji np. PCA.

Jakie korzyści wynikają z certyfikacji peletów?



  • dla konsumenta znak certyfikacji DINplus/ENplus, to informacja, że zakupiony produkt spełnia międzynarodowe standardy jakościowe;
  • dla producenta peletów uzyskanie certyfikatu to dowód nie tylko na wysoką jakość wytwarzanego produktu, ale też narzędzie do kontroli całego procesu produkcyjnego;
  • dla sprzedawcy posiadanie certyfikowanego produktu wyróżnia go na tle innych tego typu dostępnych na rynku i zwiększa jego atrakcyjność w oczach potencjalnych klientów.

W Instytucie Chemicznej Przeróbki Węgla od lat prowadzone są w szerokim zakresie badania peletów drzewnych, a ich realizacją zajmuje się Laboratorium Paliw i Węgli Aktywnych.

Zapraszamy do współpracy w tym zakresie – emisztal@ichpw.pl

Autor:  Blanka Wilk
kontakt: bwilk@ichpw.pl  |  tel.: 32 62162 15