Od 2008 roku w Unii Europejskiej postępuje proces dekarbonizacji, mający charakter restrykcyjnych uregulowań prawno-finansowych, mających na celu osiągnięcie do 2050 roku poziom redukcji emisji gazów cieplarnianych związanych z wykorzystaniem paliw kopalnych o 80%. Droga do celu ma opierać się o różne scenariusze zapisane w Projekcie „Energy Roadmap 2050” (https://www.roadmap2050.eu/). Tymczasem, reszta świata planuje zwiększenie wydobycia i wykorzystania węgla, przede wszystkim kamiennego. Kraje Azji stawiają na wykorzystanie węgla dla swojego rozwoju gospodarczego i zapewnienia sobie stabilnych dostaw relatywnie taniej energii. Chiny to największy na świecie producent i konsument węgla. W ubiegłym roku wydobyto w tym kraju 3,84 mld ton węgla. To najwyższy wynik od 2015 roku. Za plecami Chin rośnie kolejny wielki gracz na rynku węgla i stali – Indie. W planach Indii jest wydobycie na poziomie 1 mld ton na rok. Nie inaczej sytuacja wygląda w Indonezji i Japonii. Rząd Japonii zakłada, że w 2030 roku węgiel ma się stać głównym produktem stabilizującym system energetyczny tego kraju. Z uwagi na fakt, że rynki azjatyckie w dobie zintensyfikowanego rozwoju nie są samowystarczalne, generują również zwiększony popyt na import węgla. Najwięksi światowi eksporterzy węgla nie pozostawią Azjatów w potrzebie i już szykują zwiększoną podaż. USA posiada największe zasoby węgla na świecie, choć w ostatnim czasie rozpoczęła się tam redukcja wydobycia, to wciąż poziom ten jest kilkanaście razy większy niż polski. USA mogą sobie na to pozwolić z uwagi na bogate zasoby innych surowców naturalnych, np. gazu łupkowego. USA z wydobyciem goni Rosja, która planuje zwiększanie wydobycia do poziomu 670 mln ton rocznie w 2035 roku. Silną pozycję eksportową utrzymuje Australia, gdzie również zapadają decyzje o rozpoczęciu wydobycia na nowych polach. Gospodarki azjatyckie potrzebują jednak więcej stabilnych dostaw, dlatego na rynku rośnie nowy gracz – Mongolia. Do tej pory cały mongolski eksport był pochłaniany przez Chiny. Tarcia polityczne prowokują Mongolię do wzrostu produkcji i eksportu oraz rozwoju infrastruktury transportowej (linie kolejowe). Mongolskim węglem interesuje się również Japonia, szukająca alternatywy dla dostaw australijskich.

To pewne, że dekarbonizacja nie jest procesem globalnym, co więc nas czeka? Czy UE zostanie w tyle? Czy Europa po rezygnacji z węgla będzie samowystarczalna energetycznie? Czy przyjęte strategie zapewnią bezpieczeństwo energetyczne?



Niezależnie od sytuacji na rynku, elementem determinującym trading węgla energetycznego i koksowego jest jego jakość. Wysokie wymagania odbiorców powodują, iż ich parametry jakościowe muszą być na bieżąco kontrolowane z wykorzystaniem znormalizowanych metod analitycznych. Instytut Chemicznej Przeróbki Węgla od dziesięcioleci oferuje usługi analityczne z zakresu analizy jakościowej węgla. Kompetencje Instytutu rozwijane są i aktualizowane w oparciu o najnowsze osiągnięcia nauki poprzez czynne uczestnictwo w krajowych i międzynarodowych projektach oraz panelach eksperckich. Analizy fizyko-chemiczne węgli koksowych w szerokim zakresie wykonuje się w Laboratorium analitycznym (Kierownik Laboratorium mgr inż. Edyta Misztal (emisztal@ichpw.pl)), natomiast badania i ekspertyzy z zakresu koksowania węgla i jakości koksu wykonuje się w Zakładzie Technologii Koksowniczych (Kierownik Zakładu dr inż. Bartosz Mertas (bmertas@ichpw.pl)).

Zapraszamy do współpracy z naszymi specjalistami!

 



Autor: Małgorzata Wojtaszek-Kalaitzidi
Zakład Technologii Koksowniczych
kontakt: mwojtaszek@ichpw.pl  | tel: 32 621 62 41